Time flies …

Potverdomme, wat gaat de tijd toch snel.  Bert is al in de helft van de Camino.  Hij is al 15 dagen aan het stappen en we hebben elkaar al 10 dagen niet meer gezien.  Het vliegt gewoon voorbij.  Ik ging deze periode benutten om eens tijd te nemen voor mezelf maar als ik niet oppas is het voorbij voordat ik daar de kans toe heb gekregen.  Pas op, ik geniet van mijn drukke sociale leven, ik geniet van het gezelschap van vrienden en familie, van alle uitstapjes en leuke gesprekken maar ik voel de behoefte aan some alone-time.  Vroeger had ik daar totaal geen behoefte aan.  Als ik heel eerlijk ben had ik schrik om alleen te zijn en haatte ik stilte.  Nu verlang ik er echt naar.  Dit weekend bv. was ik op stap met een aantal vrienden in Brussel.  Het was plezant, het was gezellig en ik wou alleen maar alleen door de stad lopen en op mijn gemakje alle geluiden, geuren en beelden in me opnemen.  Ik wou even een geest zijn die buiten alles staat en gewoon kijkt naar alles.  Is dat raar? 

Bertje maakt momenteel iets gelijkaardigs door denk ik.   Hij heeft al lang niets meer in zijn blog geschreven.  Er zijn allerlei redenen … te moe, geen internet, … maar hij heeft eigenlijk geen behoefte aan communicatie met de buitenwereld.  Hij is gelukkig, dat hoor ik in zijn stem aan de telefoon,  hij geniet. 

Ik wou dat ik ook terug daar kon zijn maar ik ga mijn rust hier zoeken, in het midden van de maatschappij.  Toch maar een aantal afspraken schrappen uit mijn agenda dan?

Mijn ventje

Ik moet het toch even verkondigen : ik ben enorm trots op mijn ventje!  Ik heb hem nu 5 dagen moedig zien rondstappen met zijn toch wel zware rugzak en hij doet het super.  Weinig last van spierpijnen en geen blessures ondanks het tekort aan training.  Toen ik vertrok was de blarenstand 2 maar dat aantal is ondertussen helaas al wat opgedreven.  Ik hoop dat zijn voeten het een beetje uithouden want dat is zijn enige zwakke punt.  Hij krijgt de Camino ook echt wel niet cado. Mijn versie van 2 jaar geleden lijkt wel een luxeversie. Ik heb toen 1 dagje regen gehad en voor de rest bijna niets dan stralende zon.  Dit jaar zijn de weergoden wat minder goed gezind.  En bergen beklimmen via slippery slopes is toch net iets zwaarder.  Ik heb een aantal keren echt veel geluk gehad (3 maal het laatste bed) maar ik had altijd een zachte matras onder me.  Ik hoop echt dat Bert niet teveel nachten meer buiten moet doorbrengen. En als het wel zo is laat het dan ajb in betere weersomstandigheden zijn.  De Camino heeft eigenlijk een beetje te lijden onder zijn populariteit. Elk jaar zijn er meer mensen die de tocht aanvangen en dat maakt dat de bedjes snel gevuld zijn in de alberges.  En dan is het jezelf een beetje behelpen. Met een beetje geluk vind je nog een hotelletje of een kamer bij mensen thuis maar in de kleine dorpjes is die kans veel kleiner.   

Wat me deze dagen ook nog eens is opgevallen aan Bert is hoe georganiseerd hij wel niet is.  In tegenstelling tot de mijne is zijn rugzak supergeorganiseerd. Ok, ik ben ‘s morgens sneller klaar omdat ik alles er maar gewoon ingekapt heb maar achteraf kan dat wel eens voor een probleempje zorgen En hij is toch zo sociaal en lief.  Hij praat met iedereen en hij is de eerste die het opmerkt als iemand hulp nodig heeft en hij snelt dan ook meteen to the rescue.  Prima kwaliteiten voor een pelgrim!

Bertje, volgens mij ga je een supertocht hebben.  Ik heb ondertussen de zon voor je besteld  en compeed kan je ginder ook met kilo’s kopen dus dat komt wel goed.  Ik ga je enorm missen en als je thuis komt eet ik je gewoon op

Luxepoppetje

Niets zo goed om te beseffen wat een luxeleven we hebben als een vakantie met weinig luxe.  Na 5 dagen Camino heb ik opeens een enorme appreciatie voor een warme douche bijvoorbeeld, en dan nog wel een waar ik niet voor moet aanschuiven. Een bad is nu gewoon pure verwennerij.  En wat een wonder is een wasmachine toch.  De was ruikt nu terug lekker fris en ik heb er niet op moeten staan schrobben om de modder er uit te krijgen. En de geur van parfum, mmm of een body-lotion (als grammenjager zijn die dingen uit den boze in je rugzak). Ik heb gisteren bijna 1000 km gereden en heel wat uren in de fille vertoeft maar erg vond ik het niet. Ik wist dat Bert op dat moment moedig aan het rondstappen was in de regen en de modder en ik zat lekker droog en warm mee te kelen met een goed muziekje.  Toen ik gisteranavond incheckte in een Formule 1 (je weet wel van die plastic hotelletjes) kwam ik naar mijn gevoel terecht in een echte luxe kamer.  Bert lag op dat moment buiten te ronken onder een afdakje dus dat had er zeker ook iets mee te maken.  Ik wil maar zeggen, wat een luxeleventje heb ik toch en ik sta er veel te weinig bij stil.  Een ding staat vast : de komende dagen ga ik lekker genieten van al die luxe om  me heen

De charmes van de Camino

De charmes van de Camino zijn niet : de snurkie-purkies wiens geronk zelfs door je oordoppen heen luid klinkt, de fanatiekelingen die om 5u ‘s morgens al in hun plastic zakjes aan het rommelen zijn en de geur van de pelgrims ( een mengeling van duffe kledij, stinkvoeten, reflexspray en liters zweet).

De chames van de Camino zijn wel : de prachtige landschappen, het geklepper van de ooievaars boven je hoofd, een frisse pint op een terrasje na een dagje hard labeur, het samenhorigheidsgevoel onder de pelgrims, de prachtige kerkjes en huisjes onderweg, de bloemenpracht langs de wegen, het internationale gezelschap waarin bijna iedereen wel een interessant verhaal te vertellen heeft, de zwaluwen die je ‘s avonds entertainen met hun spel, …

En met al dat moois vind je ook het gesnurk, het geritsel en de stank charmant  

Kracht

Dat de Camino de Santiago de weg van de kracht is heb ik 2 jaar geleden al mogen ervaren. Deze 5 dagen stappen is pecies wat ik nodig had.  Een reminderke over hoeveel kracht ik in me heb.  Na de operatie was ik daar niet helemaal zeker meer van.  Door de hormonenspuiten had ik last van mijn gewrichten en mijn conditie kwam ook niet zo snel weer op peil (nu is geduld ook niet mijn schoonste deugd:-).  Hier heeft mijn lichaam weer bewezen dat het heel sterk is.  En ook mentaal bezit ik veel meer kracht dan ik denk, het zit verborgen op kleine plaatsjes   De 2e dag zat ik echt op mijn tandvlees.  Ik voelde allerlei spieren waarvan het bestaan me onbekend was, ik had krampen in mijn voeten en kuiten, last van de schouders en heupen door de rugzak en we moesten bergen gaan beklimmen via modderige paadjes in de regen.  Maar toch ben ik er geraakt.  En vandaag op dag 4 voel ik me prima.  De eerste casualties vallen hier ( vooral knieblesures en blaren) maar mijn lijf doet het fantastisch.  Dank je lijfje van me en dank je Camino voor je kracht.

Het loopt niet altijd zoals gepland

Het was niet gepland maar ik ga toch weer een stukje van de Camino stappen.  En ik moet zeggen, ik heb er kei-veel zin in!  Deze keer ben ik helemaal niet getraind dus het zal even afwachten zijn of mijn lijf wat wil meewerken.  Maar ik heb er alle vertrouwen in.  Ik ga gewoon lekker rondstappen met mijn fototoestel in de hand en genieten.  Of ik ook terug ga genieten van de snurkers ‘s nachts en het gerommel in plastic zakjes vanaf 5u ‘s morgens is nog af te wachten

Buen Camino Bert!

Op 15 mei 2005 begon mijn grote avontuur, mijn tocht naar Santiago de Compostella. En nu gaat Bert zijn camino starten op exact dezelfde dag 2 jaar later.  Zijn rugzak staat al gepakt en zondag vertrekken we richting Saint-Jean-Pied-de-Port.  Tijdens zijn voorbereiding hebben we natuurlijk veel gepraat over mijn tocht.  Alle praktische dingen kwamen aan bod … wat moet er allemaal mee, de fysieke voorbereiding op de tocht, enz.  Maar ook de emoties van de reis kwamen terug naar boven.  Voor ik mijn camino startte was ik het noorden kwijt.  Als ik nu terug het eerste blad van mijn reisdagboek lees dan zie ik terug dat onzekere, verloren meisje voor me dat met een bang hartje voor de eerste keer in haar leven iets alleen ging doen.  Als ik door mijn dagboek en fotoalbum blader dan zie ik haar stap voor stap sterker en zekerder worden.  Ik ben aan de tocht begonnen met het gevoel dat ik een zwakke persoon was en ik ben hem geëindigd met de zekerheid dat ik een hele sterke persoon ben fysiek, mentaal én emotioneel.    Dit is wat ik ook jou toewens Bertje.  Ik hoop dat je helemaal tot jezelf kan komen en dat je net als ik toen beseft dat je een hele gelukkig iemand bent .  Geniet van de zonsopgangen, de klaprozen in de uitgestrekte velden, de klepperende ooievaars boven je hoofd, de verhalen van je medepelgrims, de vele wonderen onderweg en de  rust in je hoofd en je hartje.

*Net als een witte zomerwolk, in harmonie met hemel en aarde, vrolijk zweeft in de blauwe lucht en van horizon naar horizon de adem van de sferen volgt.  Op dezelfde manier geeft de pelgrim zich over aan de adem van het grotere leven dat hem voorbij de verste horizon leidt naar een doel dat al in hem aanwezig is , hoewel nog verborgen voor zijn blik* Lama Govinda, De weg van de witte wolken

Hello world!

Schrijven is je hersenspinsels omzetten in woorden.  Schrijven is helderheid scheppen.  Schrijven is creatief bezig zijn. Schrijven is jou wereld op papier zetten. Schrijven is genieten.

Ik ga deze blog gebruiken om al de bovenstaande dingen te doen.