Leven

Dit las ik dit weekend op de muur in en bloemenwinkel in Edegem :

Leven is de mogelijkheid om te vieren, te danken, te beminnen, te genieten, te dansen en knotsgek te doen.  Ik zou het niet beter kunnen zeggen.

Let’s live a little!

Praten

Man, ik heb veel gepraat vandaag.  Gepraat over oppervlakkige dingen zoals het werk, het weer, kleding, enz.  Maar ik heb ook gepraat over het leven, over dromen, over passies, gevoeligheden, angsten,…  Over de genocide in Rwanda, over sex, relaties, kinderen, …  Over zovele dingen.  Er komen weer een aantal nieuwe mensen in mijn leven die mijn visie op de wereld verbreden.  Die me stukjes van de wereld laten zien door hun ogen, stukjes die ik zelf misschien nooit zou zien of toch niet op die manier.  Daar hou ik van van goede gesprekken, van mensen.  Laat nog maar komen. 

Zwemmen

Is er iets zaligers dan zwemmen?  Je lichaam laten glijden door het zachte, soepele water.  Het heeft iets sensueels.  Het heeft ook iets spiritueels.  Bij elke slag laat ik een deel van mijn zorgen achter in het water en kan ik makkelijker ademen. Het is ook visueel genieten.  Genieten van de glinsteringen van de opspattende druppels, genieten van de zonnestralen die door het water heen schijnen en je het gevoel geven dat je in een of ander paradijselijk oord bent, genieten van de mooie lichamen van de zwemmers van de zwemclub die naast je aan het trainen zijn   Ik geef toe bij elke zwembeurt zijn er een paar echte horrormomenten. De koude die helemaal om je lichaam slaat als je alleen nog maar je kleine teen in het water steekt.  En het moment tussen het verlaten van de warme douche en het omwikkelen van je lijf met een zachte handdoek, brrr.  De zwembadgeur is ook niet echt lekker te noemen en de verrimpelde tenen en vingers achteraf zijn niet echt aantrekkelijk. Maar al bij al is zwemmen gewoon zalig, echt zalig!! 

Time Flies2 ….

Time flies when you are having fun!  And Bert is having fun.  So much fun dat er niets komt van het schrijven in zijn blog. Hij is nu in Astorga en de zon schijnt al een paar dagen, eindelijk!  Zijn dagen bestaan uit stappen, siësta houden, terrasjes doen, wasjes doen, heel veel praten en genieten van het mooie landschap en de prachtige steden en pittoreske dorpjes.  Nog zo’n 260 km te gaan en binnen een paar dagen zal het terug serieus klimmen worden.  Ik herinner me dat er een paar echt zware kuitenbijters bijzaten.  Maar dat is goed voor de spiertjes he  

Bij mij vliegt de tijd ook.  Mijn agenda blijft heel erg gevuld en nu is er nog een onverwachte maar heel leuke trip naar Art Basel bijgekomen.  Op 13 en 14 juni ga ik mij laten overspoelen door moderne kunst, yipee!  En het weekend erna hoop ik Bert terug in mijn armen te kunnen sluiten, nog meer yipee

J’aime Paris

Parijs is toch een zalige stad!!  Ik hou van haar (want het is zeker een zij) grootsheid, haar verfijndheid, haar charmes, haar finesse…  Ik hou ervan dat het altijd goed weer is als ik naar Parijs ga zodat ik haar in het volle zonlicht kan bewonderen.  Ik hou van haar geweldige ondergronds netwerk.  De Metro is niet alleen handig om je snel en gemakkelijk over heel de stad te verplaatsen, het is ook een plek waar je rustig haar bevolking kan bestuderen.  En ik hou van haar bevolking.  Ik hou van de diversiviteit, de anonimiteit, de kleurigheid van de mensen.  Ik hou van de gebouwen, de straten, de pleintjes, de parken en fonteintjes.  Ik hou van de glinsterende Seine. En deze keer heb ik de stad mogen bezoeken met mijn beste vriendin en dat gaf er nog een extra dimentie aan.  Paris je t’aime! 

Time flies …

Potverdomme, wat gaat de tijd toch snel.  Bert is al in de helft van de Camino.  Hij is al 15 dagen aan het stappen en we hebben elkaar al 10 dagen niet meer gezien.  Het vliegt gewoon voorbij.  Ik ging deze periode benutten om eens tijd te nemen voor mezelf maar als ik niet oppas is het voorbij voordat ik daar de kans toe heb gekregen.  Pas op, ik geniet van mijn drukke sociale leven, ik geniet van het gezelschap van vrienden en familie, van alle uitstapjes en leuke gesprekken maar ik voel de behoefte aan some alone-time.  Vroeger had ik daar totaal geen behoefte aan.  Als ik heel eerlijk ben had ik schrik om alleen te zijn en haatte ik stilte.  Nu verlang ik er echt naar.  Dit weekend bv. was ik op stap met een aantal vrienden in Brussel.  Het was plezant, het was gezellig en ik wou alleen maar alleen door de stad lopen en op mijn gemakje alle geluiden, geuren en beelden in me opnemen.  Ik wou even een geest zijn die buiten alles staat en gewoon kijkt naar alles.  Is dat raar? 

Bertje maakt momenteel iets gelijkaardigs door denk ik.   Hij heeft al lang niets meer in zijn blog geschreven.  Er zijn allerlei redenen … te moe, geen internet, … maar hij heeft eigenlijk geen behoefte aan communicatie met de buitenwereld.  Hij is gelukkig, dat hoor ik in zijn stem aan de telefoon,  hij geniet. 

Ik wou dat ik ook terug daar kon zijn maar ik ga mijn rust hier zoeken, in het midden van de maatschappij.  Toch maar een aantal afspraken schrappen uit mijn agenda dan?

Mijn ventje

Ik moet het toch even verkondigen : ik ben enorm trots op mijn ventje!  Ik heb hem nu 5 dagen moedig zien rondstappen met zijn toch wel zware rugzak en hij doet het super.  Weinig last van spierpijnen en geen blessures ondanks het tekort aan training.  Toen ik vertrok was de blarenstand 2 maar dat aantal is ondertussen helaas al wat opgedreven.  Ik hoop dat zijn voeten het een beetje uithouden want dat is zijn enige zwakke punt.  Hij krijgt de Camino ook echt wel niet cado. Mijn versie van 2 jaar geleden lijkt wel een luxeversie. Ik heb toen 1 dagje regen gehad en voor de rest bijna niets dan stralende zon.  Dit jaar zijn de weergoden wat minder goed gezind.  En bergen beklimmen via slippery slopes is toch net iets zwaarder.  Ik heb een aantal keren echt veel geluk gehad (3 maal het laatste bed) maar ik had altijd een zachte matras onder me.  Ik hoop echt dat Bert niet teveel nachten meer buiten moet doorbrengen. En als het wel zo is laat het dan ajb in betere weersomstandigheden zijn.  De Camino heeft eigenlijk een beetje te lijden onder zijn populariteit. Elk jaar zijn er meer mensen die de tocht aanvangen en dat maakt dat de bedjes snel gevuld zijn in de alberges.  En dan is het jezelf een beetje behelpen. Met een beetje geluk vind je nog een hotelletje of een kamer bij mensen thuis maar in de kleine dorpjes is die kans veel kleiner.   

Wat me deze dagen ook nog eens is opgevallen aan Bert is hoe georganiseerd hij wel niet is.  In tegenstelling tot de mijne is zijn rugzak supergeorganiseerd. Ok, ik ben ‘s morgens sneller klaar omdat ik alles er maar gewoon ingekapt heb maar achteraf kan dat wel eens voor een probleempje zorgen En hij is toch zo sociaal en lief.  Hij praat met iedereen en hij is de eerste die het opmerkt als iemand hulp nodig heeft en hij snelt dan ook meteen to the rescue.  Prima kwaliteiten voor een pelgrim!

Bertje, volgens mij ga je een supertocht hebben.  Ik heb ondertussen de zon voor je besteld  en compeed kan je ginder ook met kilo’s kopen dus dat komt wel goed.  Ik ga je enorm missen en als je thuis komt eet ik je gewoon op

Luxepoppetje

Niets zo goed om te beseffen wat een luxeleven we hebben als een vakantie met weinig luxe.  Na 5 dagen Camino heb ik opeens een enorme appreciatie voor een warme douche bijvoorbeeld, en dan nog wel een waar ik niet voor moet aanschuiven. Een bad is nu gewoon pure verwennerij.  En wat een wonder is een wasmachine toch.  De was ruikt nu terug lekker fris en ik heb er niet op moeten staan schrobben om de modder er uit te krijgen. En de geur van parfum, mmm of een body-lotion (als grammenjager zijn die dingen uit den boze in je rugzak). Ik heb gisteren bijna 1000 km gereden en heel wat uren in de fille vertoeft maar erg vond ik het niet. Ik wist dat Bert op dat moment moedig aan het rondstappen was in de regen en de modder en ik zat lekker droog en warm mee te kelen met een goed muziekje.  Toen ik gisteranavond incheckte in een Formule 1 (je weet wel van die plastic hotelletjes) kwam ik naar mijn gevoel terecht in een echte luxe kamer.  Bert lag op dat moment buiten te ronken onder een afdakje dus dat had er zeker ook iets mee te maken.  Ik wil maar zeggen, wat een luxeleventje heb ik toch en ik sta er veel te weinig bij stil.  Een ding staat vast : de komende dagen ga ik lekker genieten van al die luxe om  me heen

De charmes van de Camino

De charmes van de Camino zijn niet : de snurkie-purkies wiens geronk zelfs door je oordoppen heen luid klinkt, de fanatiekelingen die om 5u ‘s morgens al in hun plastic zakjes aan het rommelen zijn en de geur van de pelgrims ( een mengeling van duffe kledij, stinkvoeten, reflexspray en liters zweet).

De chames van de Camino zijn wel : de prachtige landschappen, het geklepper van de ooievaars boven je hoofd, een frisse pint op een terrasje na een dagje hard labeur, het samenhorigheidsgevoel onder de pelgrims, de prachtige kerkjes en huisjes onderweg, de bloemenpracht langs de wegen, het internationale gezelschap waarin bijna iedereen wel een interessant verhaal te vertellen heeft, de zwaluwen die je ‘s avonds entertainen met hun spel, …

En met al dat moois vind je ook het gesnurk, het geritsel en de stank charmant  

Kracht

Dat de Camino de Santiago de weg van de kracht is heb ik 2 jaar geleden al mogen ervaren. Deze 5 dagen stappen is pecies wat ik nodig had.  Een reminderke over hoeveel kracht ik in me heb.  Na de operatie was ik daar niet helemaal zeker meer van.  Door de hormonenspuiten had ik last van mijn gewrichten en mijn conditie kwam ook niet zo snel weer op peil (nu is geduld ook niet mijn schoonste deugd:-).  Hier heeft mijn lichaam weer bewezen dat het heel sterk is.  En ook mentaal bezit ik veel meer kracht dan ik denk, het zit verborgen op kleine plaatsjes   De 2e dag zat ik echt op mijn tandvlees.  Ik voelde allerlei spieren waarvan het bestaan me onbekend was, ik had krampen in mijn voeten en kuiten, last van de schouders en heupen door de rugzak en we moesten bergen gaan beklimmen via modderige paadjes in de regen.  Maar toch ben ik er geraakt.  En vandaag op dag 4 voel ik me prima.  De eerste casualties vallen hier ( vooral knieblesures en blaren) maar mijn lijf doet het fantastisch.  Dank je lijfje van me en dank je Camino voor je kracht.